facebook pixel

Δύο νομπελίστες και άλλοι 13 οικονομολόγοι: Δώστε βοήθεια στην Ελλάδα

Ο νομπελίστας Στίγκλιτς (φωτο) και 14 άλλοι οικονομολόγοι, υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθεί περίοδος χάριτος στην Ελλάδα

Με επιστολή τους στους Financial Times, 15 επιφανείς ξένοι οικονομολόγοι, ανάμεσά τους και δύο νομπελίστες, προβάλλουν όλα τα θετικά που θα προκύψουν, αν η Ευρώπη τείνει χείρα βοηθείας στην Ελλάδα, την οποία και προτείνουν. Επικεφαλής της κίνησης είναι οι Νομπελίστες οικονομολόγοι Τζόζεφ Στίγκλιτς και Χρήστος Πισσαρίδης (Κύπριος καθηγητής του London School of Economics), ενώ την επιστολή υπογράφουν άλλοι 13 σημαντικοί οικονομολόγοι.

Ειδικότερα, οι 15 οικονομολόγοι, με την επιστολή τους, υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθεί περίοδος χάριτος στην Ελλάδα, να γίνει ελάφρυνση του χρέους της, και παράλληλα, να της προσφερθεί επενδυτική βοήθεια. 

Ζητούν, ακόμη, να διαχωριστεί η λιτότητα από τις μεταρρυθμίσεις, και προχωρούν σε σύγκριση με τη Γερμανία του 1950.

Ολόκληρη επιστολή έχει ως εξής:

"Κύριοι,

Οι αρθρογράφοι των Financial Times προσφάτως αναγνώρισαν ότι η ελάφρυνση του χρέους είναι απαραίτητη (αν και όχι ικανή) προϋπόθεση, για να ανακάμψει η Ελλάδα (μεταξύ άλλων, ο Wolfgang Munchau, με άρθρο του στις 4 Ιανουαρίου, και ο Peter Spiegel, με άρθρο του στις 6 Ιανουαρίου). 

Μόνο με τέτοια ελάφρυνση χρέους, θα μπορέσει να δημιουργήσει [η Ελλάδα] μία αναπτυσσόμενη οικονομία, η οποία θα εκμεταλλευθεί πλήρως τις ικανότητες του λαού, για να συνεισφέρει σε μία ενοποιημένη και δημοκρατική Ευρώπη.

Στο επίμαχο θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους, οι εν λόγω αρθρογράφοι αξίζουν συγχαρητήρια, επειδή ακολούθησαν μία ηθική και ρεαλιστική στάση. 

Ηθική, επειδή απέρριψαν τη δογματική επιμονή στην πλήρη αποπληρωμή του χρέους, ανεξαρτήτως των κοινωνικών και των πολιτικών επιπτώσεων – δόγμα που, ήδη, διχάζει την Ευρώπη. 

Ρεαλιστική, επειδή αναγνωρίζει την ανάπαυλα που θα δώσει η ελάφρυνση χρέους, σε μία κυβέρνηση που θέλει να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις -για την πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής και τη στόχευση σε υψηλότερη παραγωγικότητα- αντί να ακολουθεί per se τη λιτότητα.

Θέλουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, υποδεικνύοντας τρεις μορφές χρηματοοικονομικής αναδιάρθρωσης που έχουν πρακτικά προηγούμενα:

Πρώτον, υπό όρους παράταση της περιόδου χάριτος, έτσι ώστε η Ελλάδα να μη χρειάζεται να εξυπηρετεί χρέος, για τα επόμενα πέντε χρόνια, για παράδειγμα, και μόνο αν η Ελλάδα καταγράφει ρυθμό ανάπτυξης τουλάχιστον 3% και μέχρις ότου ανακτήσει τουλάχιστον το 50% του ΑΕΠ που έχει χάσει από το 2008. 

Υπάρχει τέτοιο προηγούμενο στη ρήτρα "bisque", στο βρετανικό δάνειο από τις ΗΠΑ, που διαπραγματεύθηκε ο J M Keynes μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με το οποίο η Βρετανία δεν εξυπηρετούσε το χρέος της, μέχρις ότου η οικονομία της ανταποκριθεί σε συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Δεύτερον, κάποια μείωση του χρέους, ειδικότερα του διμερούς επίσημου χρέους, ώστε να υπάρχει περισσότερος διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος.

Τρίτον, σημαντικά κεφάλαια για αποτελεσματικά επενδυτικά έργα, ειδικότερα για τις εξαγωγές. Το σχέδιο Γιούνκερ θα ήταν καλό πλαίσιο για τη χρηματοδότηση αυτών των επενδύσεων, που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να προέλθει από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα Διαρθρωτικά Ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη γερμανική KfW [αναπτυξιακή τράπεζα]. 

Εκτός από την αύξηση της συνολικής ζήτησης, ένα τέτοιο μέτρο από την πλευρά της προσφοράς ενισχύει επίσης τη μελλοντική ανάπτυξη.

Η ελάφρυνση του χρέους δεν είναι ικανή συνθήκη για να δημιουργηθεί αυτή η χρηστή δυναμική. Η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. 

Πιστεύουμε πως είναι σημαντικό να διαχωριστεί η λιτότητα από τις μεταρρυθμίσεις. Καταδίκη της λιτότητας δεν συνεπάγεται αντιμεταρρυθμιστική πολιτική. 

Η μακροοικονομική σταθεροποίηση μπορεί να επιτευχθεί  με την ανάπτυξη και την ενίσχυση της αποδοτικότητας στην είσπραξη φόρων, και όχι μέσω των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, οι οποίες έχουν μειώσει τη βάση εσόδων και έχουν οδηγήσει σε αύξηση του λόγου χρέους.

Νομίζουμε ότι το σύνολο της Ευρώπης θα ευνοηθεί εάν δοθεί στην Ελλάδα μία ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.

Σε κάθε περίπτωση, όπως μας είχε θυμίσει και η κ. Tett, και τη δεκαετία του 1950 η γερμανική οικονομία κατόρθωσε να αναπτυχθεί -και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις- μετά από σημαντική ελάφρυνση του χρέους."

Την επιστολή υπογράφουν οι:

  • Prof Joseph Stiglitz, Columbia University, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών
  • Prof Chris Pissarides, London School of Economics, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών
  • Prof Charles Goodhart, London School of Economics
  • Prof Marcus Miller, Warwick University
  • Michael Burke, Economists Against Austerity
  • Prof Panicos Demetriadis, University of Leicester
  • Prof Stephany Griffith-Jones, IPD Columbia University
  • Prof Gustav A Horn, Macroeconomic Policy Institute (IMK)
  • Prof Mary Kaldor, London School of Economics
  • Neil MacKinnon, VTB Capital
  • Prof Jose Antonio Ocampo, Columbia University
  • Avinash Persaud, Peterson Institute for International Economics
  • Helmut Reisen, Shifting Wealth Consult
  • Emeritus Prof Robert Skidelsky, University of Warwick
  • Prof Frances Stewart, University of Oxford
  • Prof Robert Wade, London School of Economics
  • Hilary Wainwright, Transnational Institute, Amsterdam
  • Prof Simon Wren-Lewis, Merton College Oxford

Στο Pathfinder.gr χρησιμοποιούμε Cookies σε μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο site μας. Μάθε περισσότερα

Αποδοχή